Loðbúningar og leiklist!
Loðbúningar (e. fursuits) eru einkennandi fyrir áhugamálið, þar sem þeir eru einstaklega áberandi.
Loðbúningar eiga mjög mikið sameiginlegt með aðdáunarbúningum (e. cosplay) en helsti munurinn er að loðboltar klæðast yfirleitt persónum af eigin hönnun. Útlitslega séð þá eiga þeir meira sameigilegt með lukkudýrum (e. mascots) sem eru oftar en ekki líka persónugerfingar af dýrum eða hlutum. Að klæðast slíkum búningum telst til leiklistar þar sem viðkomandi bregður sér í ham þeirrar persónu sem þau klæðast.
Af hverju klæðist fólk svona búningum?
Það er mjög frelsandi að geta sloppið frá sínu daglega lífi og verið eitthvað annað. Það er merkilegt hvað það gerir gott fyrir sjálfstraust og samskipti við aðra, að geta sett sig í ham persónu sem leyfir sér að hegða sér kjánalega eða verið krúttleg án gagnrýni. Mörgum finnst líka einfaldlega gaman að sjá viðbrögð annara og gera dag þeirra einstakan með upplifuninni.
Sýnum fólki í búningi tillitsemi
Það þarf að hafa í huga að í flestum tilfellum þá á fólk erfitt með að taka eftir því sem gerist í kringum sig þegar það klæðist svona búningum, sjónsviðið er þröngt og hljóð eru dempuð. Þess vegna er mikilvægt að sýna fólki þá virðingu að vera ekki að koma aftan að þeim. Svo er það einföld kurteisi að vera ekki að fikta eða toga í búningana án leyfis, á sama hátt og enginn vill að ókunnugir séu að fikta í sér.
Það er ráðlagt að þeir sem vilja klæðast búningum á meðal almennings hafi vin með sér sem er ekki í búningi sem passar að þau lendi ekki í neinum vandræðum vegna þess að útsýni er takmarkað og einnig til þess að koma í veg fyrir að fólk sé að fikta í þeim án leyfis. Þetta hlutverk kallast spotter á ensku.
Eru búningar nauðsynlegir?
Að eiga búninga er auðvitað ekki skilyrði til þess að vera í áhugamálinu. Það eiga ekki allir slíka búninga vegna kostnaðar og vinnu sem fer í sköpun þeirra, í raun er það mikill minnihluti áhugafólks sem á í raun loðbúning af þessu tagi.
Margir redda sér smá myndmerki af loðboltanum sínum og nafni til að sýna öðrum hverjir þeir eru. Þessi myndmerki (e. badge) eru einstaklega gagnleg á samkomum til að þekkja hvort annað þar sem raunveruleg nöfn eru ekki almennt notuð í loðbolta samfélaginu. Það nægir flestum að festa á sig skotti eða smádót til að upplifa umbreytinguna í sinn innri loðbolta, það þarf ekki mikið til að sýna áhuga sinn og leyfa sér að vera með, eins og í hverju öðru áhugamáli.
Margir prófa sig áfram með að föndra sér grímur til að byrja með, það er merkilegt hversu langt maður kemst með pappír og málingu. Það er gaman að föndra og það gerir sköpunarverkið ennþá persónulegra. Einnig er hægt að skapa mjög fágaðar og flottar grímur með pappír, það ætti ekki að gera lítið úr slíku föndri og listsköpun.
Nokkuð til að hafa í huga
Við mælum alls ekki með því að koma sér í skuld fyrir áhugamál. Búningar eru dýrir, ekki bara í efniskostnaði og vinnu, heldur þarf líka að hafa í huga innflutningsgjöldin (sumir hefðu getað keypt sér flugmiða til að sækja búninginn, fyrir þann pening sem fer í að borga þessi gjöld).
Þeir sem eru undir aldri ættu að vita að flestir búningahönnuðir eru ekki opin fyrir viðskiptum við ófjárráða einstaklinga. Eftir slíka fjárfestingu þá væri líka leiðinlegt ef búningurinn yrði of lítill á mann eftir einhver ár.